Let op mijn woorden – Griet Op de Beeck

frontImagesLinkMet ‘Let op mijn woorden’ heeft Griet Op de Beeck het tweede deel van haar trilogie uit. (Over het eerste deel ‘Het beste wat we hebben‘ kan je ook op deze blog mijn mening lezen.) Ondanks toch wel wat negatieve commentaren, is dit een uitstekend boek. Net als het eerste deel is het een boek dat stevig binnenkomt en aan de ribben blijft kleven. Toen ik mijn exemplaar bij Op de Beeck liet signeren, stond er een moeder met haar dochtertje. Het kleine meisje vroeg aan de auteur waarom het zo’n trieste gezichtjes op de covers van haar jongste twee boeken waren. “Omdat het boek over niet zo’n leuke dingen gaat,” is dan het enige wat je kan antwoorden. De olifant staat in de kamer en wordt wel degelijk gespot.

Het verhaal

We krijgen een inkijk in het leven van Lise. Lise als puber van 15 en Lise als jonge vrouw. Het hoofdpersonage komt niet uit een makkelijke gezinssituatie. Ook als jonge vrouw zorgt het familiefront voor heel wat problemen. Maar doorheen de incidenten, zowel als puber als jonge vrouw, doet Lise almaar haar stinkende best. Ze probeert een goede dochter te zijn voor zowel haar vader en moeder met hun vele onhebbelijkheden. Ze probeert een goede zus en een goede partner te zijn. Ze probeert te excelleren als arts. Maar ze heeft ook af te rekenen met verloren vriendschappen. En evenmin heeft ze een hoge pet op van zichzelf. Lise komt dan ook niet ongeschonden vanonder de druk die ze zichzelf oplegt, maar die ze evenzeer moet ondergaan.

Stand-alone

KQMM9017[1]Opmerkelijk  voor een tweede deel van een trilogie is dat dit boek danig verschilt van het eerste, bovendien met totaal andere personages. Dit boek kan je even goed als een ‘stand-alone’ lezen. Herkenning beleef je zeker met dit boek. Het gaat over het menselijk onvermogen om bepaalde zaken te veranderen. Ook over hoe gebeurtenissen uit je verleden je vormen, maar evenzeer misvormen. Lise is een persoon die schippert. schippert tussen haar ouders, tussen haar broer en zijn vader,… Olie op de golven gieten, is blijkbaar Lise’s motto. Iedereen kent wel zo iemand.

Ongemerkt abnormaal

Minder herkennend – en gelukkig maar – is misschien het feit dat het hoofdpersonage zich echt volledig wegcijfert en een soort emanatie van altruïsme wordt. En dat ze rondloopt met een stevige portie zelfhaat. Het gezin waarin Lise is opgegroeid, heeft een hoge abnormaliteitsgraad. Het jarenlange misbruik van Lise’s halfzus door haar vader wordt in het gezin gewoon weg geparkeerd. En het hoofdpersonage beschouwt dat niet eens als ongewoon. De lezer ziet hoe Lise’s grootste struikelsteen haar eigen familie is. En hoe ze rondjes blijft draaien. Alleen dringt dit bij het personage niet echt door.

Taboes doorbreken

Op dit boek wordt door verschillende zogezegd échte recensenten negatief gereageerd. Ondermeer omdat Op de Beeck opnieuw inkijk geeft in haar persoonlijk leven. Maar wat mij betreft is dat geen probleem. De auteur vraagt immers geen medelijden om haar verleden als anorexiapatiënt. Wat ze wel wil, is taboedoorbrekend zijn.  Trouwens, de veelheid aan manieren die anorexialijders gebruiken om hun eetstoornis te verbergen, waren voor mij alleszins verhelderend. Na het lezen van dit boek weet ik dat ik meer perceptief zal zijn voor mogelijke signalen van anorexia.

Een verwijt van een andere recensent is dat Griet Op de Beeck de lezer geen keuze laat in wat hij of zij moet voelen? wat mij betreft, weer zo’n typische artifarty-opmerking van mensen die een boek pas goed vinden, als ze het niet begrijpen. Het zijn het soort mensen dat graag uitpakt met de meest onleesbare boeken uit de wereldliteratuur. Geef mij Griet Op De Beeck haar werk dan maar. Die schrijft een eerlijke, oprechte en realistische roman. Rechttoe-rechtaan. Neem nu de verhaallijn rond het zieke kind dat ze als arts ziet sterven. Niet meelijwekkend geschreven. Maar het is wel hard- en in-your-face-realisme. 

Verzorgde taal is schoonheid

De kritiek die ik wel enigszins deel, is dat er dit keer wel veel verschillende verhaallijnen in het boek zitten. Ook verhaallijnen waarvan je je soms bij afvraagt of ze in het boek noodzakelijk zijn. Maar daar kan je natuurlijk pas over oordelen als je het laatste deel van de trilogie leest. Maar bovenal blijf ik van die verzorgde stijl van Griet Op de Beeck genieten. Zij doet tenminste moeite om een zin mooi te maken, om  originele beeldspraak te hanteren. Ook dat ligt onder vuur in sommige recensies. Blijkbaar mag je geen verzorgd boek schrijven of ze wrijven je ‘pathetische taal’ aan. Wel, noem me ouderwets, ik vind het gewoon mooi. Laat het derde deel maar komen.

Een reactie op “Let op mijn woorden – Griet Op de Beeck

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s